Zróbmy coś!

Tak to się robi w Wenecji!

2011-12-01T14:31:00.001+01:00

Przedstawiam wspólnotę FMJP2:

Tak to się robi w Wenecji! :)

(zobacz film)

Konferencja o pantomimie

2011-11-29T19:28:00.001+01:00

KONFERENCJA O PANTOMIMIE

1. Dlaczego pantomima w dzisiejszych czasach? Jest ona jedną z form ewangelizacji. 1 Kor 6, 19-20 mówi: "Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest światynią Ducha Świetwego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!" (nauczcie sie tego cytatu na pamięć). Wspólcześni ludzie nastawieni są na odbiór krótkich informacji w formie obrazu (komiksy, teledyski, reklamy). Nadmiar informacji powoduje brak skupienia i koncentracji. Pantomima jako obraz uzmysławia to, co trudno sobie wyobrazić - tajemnicę, wzbudza emocje, otwiera człowieka na przyjęcie Ewangelii rozumem i sercem. To głoszenie Ewangelii bez słów, a nawet rekwizytów. To milczenie w pantomimie jest wymowne, człowiek przybliża się do tajemnicy. Jan paweł II w Liście do Artystów napisał: "(...) sztuka jest ze swej natury swoistym wezwaniem do otwarcia się na Tajemnicę".
2. Krótka historia teatru: Już w starożytności istniały dwa rodzaje teatru: teatr słowny, który odgrywał mniejszą rolę, służył rozśmieszeniu i teatr ciała, zwłaszcza gra twarzą. W teatrze słownym aktorzy nazywani byli "mimos" (z gr.), "mimus" (z łac.) od gr. "mimesis" - naśladować. Tradycje mimosa przejęła sztuka cyrkowej klownady, komedia dell arte, poniekąd kabaret. W teatrze ciała grał "pantomimos" (od gr. "panto" - wszytko i "mimos" - naśladować (czyli ten, który potrafi naśladowac wszytkie postacie, potrafi wcielić się w każdą postać, rolę). To teatr wymagający. Panntomima w szerokim zakresie obejmuje oba style, stricte pantomima kontunuuje tradycje pantomimosa (teatr ciała).
Obecnie spotykamy pantomimę komiczną (I. Krosny). Ludzie szukają taniej rozrywki, teatru niewymagającego. A dawniej teatr odgrywał rolę katharsis. Chrześcijanie nie idą na łatwiznę. Pantomima klasyczna, ta trudniejsza, staje sie w środowisku chrześcijańskim środkiem ekspresji i doświadczeniem wiary. Mimowie w czasie ewangelizacji przybliżają i głoszą Ewangelię. Skoro o ewangelizacji. Pantomima może być przedstawiona w teatrze o treści ewangelizującej, bądź pantomima będąca sama w sobie ewangelizacją, tzn. jest częścią jakiegoś wydarzenia ewangelizacyjnego, może więc być komentarzem do Ewangelii. Nasza diakonia zajmuje się tą drugą opcją - pantomima jako ewangelizacja. Próbujemy grać rasodycznie, czyli aktor nie musi wczuwać się w rolę, którą gra, lecz zna odpowiednie techniki ekspresji, za pomocą których odegra rolę, np. gram balona nim nie będąc. To nie znaczy, że taki aktor nic nie przeżywa, po prostu nie wczuwa się w rolę, wyucza się jej, by potem wstrząsnąć widza.
Jaka jest różnica między pantomimą a teatrem jednego mima? Pantomima jest klasyczna, grając mówimy w niej o sprawach ważnych, głębszych wartościach; aktor długo przygotowuje się do niej; celem jest refleksja, bardziej ceni sie łzy. Teatr jednego mima to pantomima nieklasyczna, gra dotyczy spraw błahych; celem gry jest rozbawienie publiczności. Klasyczna pantomima potrafi też mówić o rzeczach śmiesznych, ale nie poprzestaje na nich.
3. Powołanie do służby pantomimicznej:Mamy dwa mity: każdy może śpiewać i grać trochę lepiej lub trochę gorzej (1 mit) i tylko nieliczni mogą grać i są w teatrze (2 mit). W naszym przypadku pantomima jest mówieniem o Bogu, więc nie możemy siać zgorszenia i robić to "troche gorzej". Trzeba rozeznać swoje powołanie do pantomimy. Można się nią zajmować powszechnie - każdy ma do niej prawo ( ale nie można wpaść w skrajność i tworzyć "trochę lepiej trochę gorzej"). Można się nią zajmować zawodowo lub tak jak my w diakonii - być amatorem z prawdziwego zdarzenia, powołanym przez Boga do tej służby. W diakonii dajemy Panu to, co mamy najlepszego, czyli najpierw poznajemy swoje ciało, kochamy je, pracujemy, ćwiczymy, dajemy i dzielimy się.
4. Nasze kochane ciało!Piękne, umiłowane, stworzone do miłości, piękne dłonie, które błogosławią (lub biją - wybór), piękne nogi, które spieszą na ratunek, piękna twarz, która spotyka się z drugim człowiekiem i uśmiecha się lub płacze, piękne ciało - podziękujmy teraz Panu za nie. Ciało to dar od Boga. To Świątynia Ducha Świętego. W każdej marmurowej świątyni mieszka Bóg, a we mnie małym człowieku także jest Bóg. Czy w to wierzysz? Trzeba się teraz chwilę zatrzymać, bo ta chwila to chwila, w której obecny jest Bóg. Odłóż wszystko na chwilę, jeśli siedzisz, poczuj jak plecy dotykają oparcia krzesła, a stopy ziemi... Zamknij oczy. Uświadom sobie, że oddychasz, Twój oddech to tchnienie życia, które ofiarował Ci Bóg. Wsłuchaj się w rytm Twojego serca, to właśnie Bóg je wybrał na Swoje mieszkanie, w Twoim sercu w takim samym rytmie bije serce Jezusa. Możesz modlić się teraz w sercu i powtarzać Imię Jezus z miłością, Moja radości, Mój Królu, Moje Wszystko... Gdy odkrywam obecność Boga we mnie, staję się obecny dla drugich.Warto w codziennej gonitwie zatrzymać się na chwilkę, wsłuchać się w bicie serca. Jedyne miejsce, gdzie dusza może spotkac się z Bogiem to CHWILA OBECNA. Radość pozawala trwać w Jego obecności. Jeżeli jesteśmy światynią, to całe nasze życie ma być uwielbieniem.
Jestem piękny, gdy jestem sobą. Piękne jest to, co jest prawdziwe, prawdziwym zaś jest to, co przeżywane jest w obecności Boga. Jeżeli narzekamy na ciało, szukamy kogoś lub czegoś, kto nam powie, że jesteśmy piękni. Droga siostro, Drogi bracie, nie potrzebujemy innego Boga. TO NASZ OJCIEC W KAŻDEJ SEKUNDZIE ZACHWYCA SIĘ NAMI. KOCHA CIEBIE!!!
5. Język ciałaJęzyk werbalny nadaje sie do komunikowania myśli (opis, opowiadanie). Mowa ciała jest wyspecjalizowana w komunikowaniu przeżyć, pełni rolę w przekazywaniu wartości. Język ciała mocno oddziaływuje na człowieka, gdy sie narodzimy najpierw odczuwamy dotyk mamy, potem dopiero są słowa. Mowa ciała przełamuje granice kulturowe, mentalne, co ma znaczenie dla ewangelizacji. Każdy gest musi być dobrze zinterpretowany w danej kulturze. Archetypem jest , np. znak otwarcia(postawa optymistyczna- radość, dawanie) i znak zamknięcia ciała (pesymizm). Trzeba używać ponadczasowych, uniwersalnych ruchów, np. wolność pokażemy przez postawę otwartą ciała, rozluźnione dłonie mogą podążać ku górze w geście dziękczynienia za wolność. Pantomima jest sztuką ekumeniczną, ponadwyznaniową - mówi o grzechu, upadku, zbawieniu, wierze. Życie religijne należy do sfery intymnnej człowieka, trudno jest o niej mówić, ale to nie znaczy, że nie wolno tego robić. "O czym nie da się mówić, o tym trzeba milczeć" (Wittgestein). Milczeć można znacząco - takim milczeniem jest pantomima. Tajemnicy się nie wyjaśnia, ale się ukazuje. A teraz ćwiczenie dla Ciebie, które ma na celu odpowiedź na pyatnie: czym jest milczenie? Możesz wyznaczyć sobie czas na dłuższy spacer - chodź spokojnie, skupiając się na tym, jak stawiasz stopę...Bóg poprowadzi. Pomódl sie przed tym ćwiczeniem. Pomyśl też po tym ćwiczeniu, jaki gest chcesz uczynić dla Jezusa.
6. Relacje w diakonii pantomimy:Do dobrej gry nie są potrzebne emocje, ale Duch Święty, którego Bóg udziela w obfitości. To prawda, że przez grę mogę wzbudzic w sobie emocję pozytywną. Teatr jest lekarstwem na chorobę, gdy nie możemy w sobie czegoś zaakceptować. Teatr pokazuje wartości, które nas dotykają i możemy im sie przyjrzeć z dystansu. Jeśli zobaczymy w grze, że Bóg mnie nadal kocha i nie rezygnuje ze mnie, wówczas moge się radować.
Relacje w diakonii mają się opierać na wzajemnej miłości, poszanowaniu i akceptacji drugiej osoby. Trzeba pamiętać też o kulturze osobistej i dobrym wychowaniu. Dbać o czystość i świętość. Najpierw każdy powinien zaakceptować siebie takim, jakim jest i jakim kocha go Bóg , później zobaczyć tak samo innych (Ps 139, 13-14) Patrz też Rdz 1, 26-27; Rz 3, 22-24; 12, 9-12; PnP 1, 5-6. Niedopuszczalne są uwagi nt. wyglądu, nieumiejętności innych. Nie porównujemy się nawzajem, nie ma lepszych czy gorszych, wszyscy są cenni, bo należą do Chrystusa (Ga 5, 24-26; 6, 4). Potrzebny jest odpowiedzialny, nie najmądrzejszy, ale pełen miłości. Warunkiem dobrego przedstawienia jest jedność grupy. Powinna ją łączyć więź - jeden cel: sianie Słowa Bożego i służba Bogu; jeden duch: Duch Święty; wspólne przebywanie; wspólna modlitwa; wspólnota grupy: świadectwo, owoc Bożej Miłości, którą głosmy. I oczywiście modlitwa za siebie nawzajem.

Powyższa konferencja została wygłoszona przez Anię, naszą wieloletnią animatorkę diakonii pantomimy (dziękuję Ci Aniu!).

Kwadrans przed Przenajświętszym

2011-11-29T12:53:00.001+01:00

Propozycja animacji spotkania modlitewnego, którego częścią jest adoracja Najświętszego Sakramentu.

Poniższe rozważania pochodzą z pism św. Antoniego Marii Klareta

----------------------------------------------------------------------

Musisz Mnie o coś prosić dla kogoś?

Powiedz Mi jego imię, a następnie - co byś chciał, żebym teraz dla niego uczynił. Proś o wiele, nie wahaj się prosić. Mów do Mnie prosto i otwarcie o biednych, których zamierzasz pocieszyć; o chorych, których cierpienia ty widzisz; o zbłąkanych, dla których gorąco pragniesz powrotu na prawdziwą drogę. Powiedz mi o wszystkich chociaż jedno słowo.

A dla ciebie - czyż nie potrzebujesz dla samego siebie jakiejś łaski?

Powiedz Mi otwarcie, czy może jesteś dumnym, samolubnym, niestałym, niestarannym... i poproś Mnie, żebym ci przyszedł z pomocą w twoich nielicznych czy też licznych wysiłkach, które podejmujesz, by się pozbyć tych wad. Nie wstydź się! Jest wielu sprawiedliwych, wielu świętych w niebie, którzy popełniali dokładnie te same błędy. Ale oni prosili pokornie... i z biegiem czasu zobaczyli, że są od tego wolni. Nie zwlekaj prosić też o zdrowie, o szczęśliwe zakończenie twoich prac, interesów czy studiów. To wszystko mogę ci dać i daję. A Ja życzę sobie, żebyś Mnie o to prosił, jeśli się to nie zwraca przeciwko twojemu uświęceniu, natomiast jemu sprzyja i je wspiera. Czego ci akurat dzisiaj potrzeba? Co mogę dla ciebie uczynić? Gdybyś ty wiedział, jak bardzo pragnę ci pomóc!

Czy masz w tej chwili jakiś plan?

Opowiedz Mi o nim. Czym się zajmujesz? O czym myślisz? Co mogę uczynić dla twojego brata, dla twojej siostry, twoich przyjaciół, twojej rodziny, dla twoich przełożonych? Co ty chciałbyś dla nich uczynić? A co do Mnie - czy nie masz życzenia, żebym był uwielbiany? Czy zechciałbyś swoim przyjaciołom uczynić coś dobrego, im, których ty może bardzo kochasz, ale oni żyjąc nie myślą o Mnie? Powiedz Mi: co dzisiaj budzi nadzwyczaj twoją uwagę? Czego pragniesz z utęsknieniem? Jakie środki posiadasz, aby to osiągnąć? Powiedz Mi o twoim nieudanym przedsięwzięciu, a Ja powiem ci przyczyny niepowodzenia. Czy nie chciałbyś Mnie dla siebie pozyskać?

Może czujesz się samotnym lub źle usposobionym?

Opowiedz Mi w szczegółach, co cię smuci. Kto cię zranił? Kto obraził twoją miłość własną? Kto ciebie znieważył? Informuj Mnie o wszystkim, a wnet dojdziesz tak daleko, że powiesz, iż za Moim przykładem wszystko darujesz i wszystko zapominasz. Za nagrodę otrzymasz Moje pocieszające błogosławieństwo.

Może się boisz?

Czy odczuwasz w swojej duszy owo nieokreślone przygnębienie, które wprawdzie jest bez podstaw, ale mimo to nie przestaje rozrywać ci serca? Rzuć się w ramiona Mojej Opatrzności! Jestem przy tobie, u twojego boku. Ja wszystko widzę, wszystko słyszę i w żadnym momencie nie zostawię cię. Czy odczuwasz antypatie u ludzi, którzy cię przedtem lubili, a którzy cię teraz zapomnieli, od ciebie się odwrócili mimo, że z twojej strony nie było najmniejszego powodu do tego? Poproś za nich, a Ja ich przywrócę do twojego boku, jeżeli nie staną się zawadą dla twojego uświęcenia.

A czy nie masz czasem jakiejś radosnej wiadomości dla Mnie?

Dlaczego nie pozwalasz Mi w niej uczestniczyć? Przecież jestem twoim przyjacielem. Opowiedz Mi, co pokrzepiło twoje serce i wywołało twój uśmiech w okresie od twoich ostatnich odwiedzin u Mnie? Być może miałeś przyjemne zaskoczenia, może otrzymałeś szczęśliwe wiadomości, list, sympatie, może przezwyciężyłeś trudności, wyszedłeś z sytuacji bez wyjścia? To wszystko jest Moim dziełem. Ty masz Mi po prostu powiedzieć: "Dziękuję, mój Ojcze!" A czy nie chcesz Mi nic obiecać? Ja czytam w głębi twojego serca. Ludzi można łatwo zmylić, ale nie Boga. Mów więc otwarcie do Mnie. Czy jesteś zdecydowany nie poddawać się więcej wiadomej okazji do grzechu, zrezygnować z rzeczy, która ci szkodzi, nie czytać książki, która pobudza twoją wyobraźnię, nie przestawać z człowiekiem, który zmącił spokój twej duszy? Czy będziesz znowu łagodnym, miłym i usłużnym wobec tego człowieka, którego miałeś do dziś za wroga, bo ci się sprzeniewierzył? Więc dobrze, powracaj teraz znowu do twojego zajęcia, do twojej pracy, do twoich studiów. Ale nie zapominaj kwadransu, który przeżywaliśmy razem. Zachowaj - jak dalece możesz - milczenie, skromność, wewnętrzne skupienie, miłość bliźniego.

Kochaj Matkę Moją, która i twoją jest.

I przyjdź znowu z sercem przepełnionym jeszcze większą miłością i jeszcze bardziej oddanym Mojemu Duchowi. Wtedy znajdziesz w Moim Sercu codziennie nową miłość, nowe dobrodziejstwa i nowe pocieszenia.

myśli podane przez św. Antoniego Marię Klareta

Księga Daniela - szkic do spotkania

2011-11-01T22:10:00.003+01:00

Przeglądając dawne notatki znalazłem szkic spotkania na temat Księgi Daniela przygotowany przez jedną osobę z duszpasterstwa akademickiego w Luton (Christian Union). Pomyślałem, że może to być dobra baza do spotkania na temat tej właśnie Księgi.

Daniel – Rozważania i dyskusja:

Daniel 1 – nie spożywa pokarmów króla – pozostaje lojalny wobec BOGA w nowym i nieznanym środowisku. Nauka tego z jakich wartości można zrezygnować a z jakich nie. Co w Twoim życiu jest związane z kulturą, środowiskiem a co bezpośrednio z BOGIEM?
Daniel 2 – Daniel rozmawia z Nabuchodonozorem takimi słowami, które król jest w stanie zrozumieć _> gdy dzielimy się naszą wiarą czy używamy słów, które słuchający zrozumieją? Daniel przemawia w pokorze _> jaka jest nasza postawa gdy przemawiamy do innych?
Daniel 3 – piec ognisty. Przeciwstawienie się presji otoczenia (rówieśników, znajomych) i niezłomne trwanie przy BOGU (wersety 17-18!)
Daniel 6 – wytrwałość w prześladowaniach – nawet gdyby zostało się samemu. Ufność i modlitwa. BÓG ochrania Daniela. Daniel cierpieniem chwali PANA i jest Mu wdzięczny. Wspólnota jest po to aby wspierać ludzi (siebie nawzajem).
(Daniel 4 – BÓG musi być Panem naszego życia. Błogosławi nas gdy Go wybieramy. Daniel 5 – pisanie na ścianie -> słowa. Bóg jest naszym sędzią.)

Post Apostolski

2011-06-28T19:50:00.000+02:00

Gorąco polecam tę inicjatywę

Działania teatralne

2011-05-15T17:13:00.000+02:00

Plan działań teatralnych na spotkanie Wrocław Miasto Miłości, które odbyło się w 2003 roku. Działania teatralne odbywały się wzdłuż ulicy Świdnickiej.

Grupy uliczne:

3-6 osób, wśród nich aktorzy, gitarzysta i/lub bębniarze.

Schemat działania grupy:

Jako pierwszy (najbardziej widowiskowy i sugestywny) jest taniec, mogą tańczyc osoby z danej grupy, lub też mogą to być stali tancerze, którzy będą sie przemieszczali wzdłuż ulicy inicjując akcję danej grupy.
Następnie w zależności od grupy, albo pieśń tematycznie związana z pantomimą, albo od razu pantomima.
Na koniec krótkie świadectwo (nie koniecznie) i zaproszenie na Plac (główny, na którym odbywał się koncert - przyp. mój). Zapraszać mogą też w trakcie osoby odpowiedzialne za informacje.

Rozmieszczenie:

Wzdłuż ulicy oddalone od siebie o 60 metrów, pomiędzy nimi monumenty, czyli mimowie przedstawiający np. jeden z kolejnych etapów zbawienia, lub kolejne zniewolenia, związani tematem z grupą, za którą stoją.

Tematyka:

Poszczególne grupy muszą być uporządkowane tematycznie (nie każda osobno), aby nie powielać przekazywanych treści i aby zaprezentować przechodniom za każdym razem coś nowego.

W Krzyżu Zbawienie

2011-04-17T10:24:00.000+02:00

Poniżej przedstawiam dwie propozycje na urozmaicenie spotkania modlitewnego na temat Krzyża, Odkupienia i o podobnej tematyce.
pomogą one przeżyć spotkanie i doświadczyć go wieloma zmysłami.

Krzyż i gwoździe

Do tej dynamiki wystarczy duży drewniany krzyż, gwoździe i młotek. Można też przygotować karteczki i długopisy.
Podczas spotkania wyznaczamy moment podczas którego uczestnicy będą wbijać kolejno gwoździe w krzyż. Doświadczenie to może uczynić doświadczenie Krzyża bardziej realnym i osobistym. Doświadczamy go wtedy na wiele sposobów (ciężar młotka, zimno gwoździa, głuche uderzenia...).

Można też zaprosić uczestników aby na rozdanych karteczkach wypisali swoje imię i przybili je do krzyża jako, że razem z Chrystusem zostaliśmy przybici do Krzyża (Ga 2, 19). W innej wersji na karteczkach wypisujemy nasze słabości, które następnie oddajemy na krzyż Jezusa bo on umarł za nasze grzechy. Wtedy jednak musimy zadbać o to aby po spotkaniu odpowiednia osoba zebrała wszystkie karteczki i je spaliła.

Przejście przez Krzyż
Miejsce, w którym odbywa się spotkanie dzielimy na dwie części zawieszając kotarę w taki sposób jak na obrazku (lub podobny). Jeśli jest to kościół to oddzielamy prezbiterium. Kotara składa się z dwóch części a na ich łączeniu zaznaczamy kształt krzyża (innym materiałem lub kolorem tak, jak na obrazku).

Punktem kulminacyjnym spotkania jest przejście na drugą stronę właśnie poprzez krzyż. Fakt przejścia podkreślamy poprzez kontrasty: po drugiej stronie jest jaśniej, jest wystawiony Najświętszy Sakrament lub ikona zmartwychwstania.

Za spotkanie Krzyż i gwoździe dziękuje osobom z Grupy Odnowy w Duchu Świętym z Ragusa Ibla oraz o. Brunowi i s. Annie Marii z Roccantica. Za spotkanie Przejście przez Krzyż dziękuję uczestnikom Scuola di Carita' :)

Pastereczka - taniec

2011-03-27T10:22:00.001+02:00

Kolejny taniec to HAROAH HAKTANA czyli Pastereczka.

Film z tym tańcem, w wykonaniu Wspólnoty Błogosławieństw, można znaleźć tutaj (od 01:09).

Figura 1
W kręgu w prawą stronę
2 kroki z podskokiem do przodu prawa, lewa
2 kroki z podskokiem tyłem prawa, lewa idąc (tym razem tyłem) nieustannie w prawą stronę
pełny obrót przez prawe ramię z podskakiwaniemprawa, lewa
krok balans z podskokami na prawą i lewą z jednoczesnym podnoszeniem ramion

Figura 2
W stronę centrum
krok z podskokiem prawą stopą, krok z podskokiem lewą z jednoczesnym wyciągnięciem prawej ręki do przodu do góry
2 kroki z podskokiem do tyłu prawa, lewa
balans z podskokami na prawą i lewą z jednoczesnym podnoszeniem ramion

Figura 3
Twarzami do centrum
podskok na prawej stopie z wyrzuceniem lewej do przodu (z takim wykopen)
podskok na lewej stopie z wyrzuceniem lewej do tyłu
trzy kroki w miejscu z podskokami

Niestety, nie mam tłumaczenia tego tekstu, ale jeśli ktos z Was zna hebrajski to jego tłumaczenie chętnie zamieszczę poniżej :)

Ka'asher te'atzemnah einai
ve'eshkach et adri veyonai,
od ezkor, od ezkor, yedidai,
haro'ah hak'tanah min hagai.

Kochavim yid'achu me'alai
vehachoshech yichas et chayay,
ach ani od er'eh lefanai
haro'ah hak'tanah min hagai.

Ba'ilan ye'almu tziporim
veharu'ach yidom beharim.
Yacharish chalili vezimro,
ach eshma et tzilah be'evro.

Vehayah ki efkach et einai,
vehineh haro'ah min hagai.
Ke'adia shechamchamah bein gadai
hi po'ah vesho'elet: matai?

Hi sho'elet: matai, bachuri,
tevarech et imi bech'fari,
vetochal mepriha beganah,
vetish'teh im avi miyeinah.

Va'ashiv laro'ah hak'tanah:
lo esva mepriha beganah,
lo eshkar miyeinah begatah,
rak bikashti lishko'ach beitah.

MA NAVU - taniec

2011-03-24T22:47:00.002+01:00

Z okazji Uroczystości Zwiastowania Pańskiego proponuję taniec MA NAVU, który potocznie (przynajmniej przez Chrześcijan) jest nazywany kołysaniem małego Jezusa :)

Ma navu al he-har-im rag-lei m'vaser x2

Mash'mi-a ha yeshua Mash'mi-a Shalom x2

Jakże są piękne stopy Zwiastuna Dobrej Nowiny

Tego, który przynosi wieści

Który ogłasza pokój, radość i zbawienie.

Jest to taniec w kręgu.

Figura 1: (2 razy)

Nie trzymamy się za ręce, dłonie podniesione do wysokości ramion i skierowane w stronę centrum.

Krok Jemenit w prawo: Otwiera stopa prawa w prawą stronę po diagonale do tyłu a stopa lewa podąża za nią lekko do tyłu w prawą stronę. Prawa stopa wraca na miejsce a lewa pozostaje uniesiona i gotowa do następnego kroku.

Jemenit na lewo wygląda podobnie tyle, że zaczyna się od ruchu lewą stopą po diagonalu w lewą do tyłu.

Dwa kroki prawą stopa do przodu, lewą dostawić. Jednocześnie podnosimy dłonie do góry.

Dwa kroki lewą do tyłu i prawą dostawić aby wrócić na to samo miejsce. Opuszczamy dłonie.

Figura 2: (2 razy)

kobiety: ręce wyciągnięte do przodu z dłońmi skierowanymi do góry aby wyrazić wdzięczność za otrzymane dary.

mężczyźni: dłonie splecione za plecami.

Balans na prawo, czyli przenosimy ciężar ciała na prawą nogę i z powrotem na lewą (kołyszemy się).

Balans na lewo

Pełny obrót w prawą stronę

Balans na lewo

Balans na prawo

Pełny obrót w lewą stronę

Taniec kończy się z dłońmi podnoszącymi się powoli do góry i w stronę centrum.

Uwaga: W najbliższym czasie dodam jeszcze kilka tańców a jeśli się uda to też nagrania kroków. Cierpliwości :)

Odcisk dłoni na szkle

2011-03-23T23:03:00.000+01:00

Kolejna propozycja z Poradnika Ewangelizacyjnego:

Doskonały sposób na ewangelizacje uliczna. Pomaga wytworzyć naprawdę miłą atmosferę do rozmowy.

Potrzebne są:
około 20 wyciętych prostokątnych kawałków szkła o wymiarach 30cm x 20cm
farba do malowania na szkle
miska, woda i ręczniki papierowe
koc (aby na nim swobodnie usiąść)

Proponujemy przechodniom odciskanie dłoni na szkle. Mogą to potem oczywiście zabrać ze sobą i potraktować jako, na przykład, pamiątkę lub prezent dla ukochanej osoby.
W czasie czynności mówimy ze jesteśmy chrześcijanami, którzy w ten sposób chcą umilić dzień przechodniom i pokazać im Bożą Miłość, która upiększa i zaskakuje.
A dalej... może uda się nawiązać ciekawą i dobrą rozmowę..i pamiętajmy aby się nie spieszyć.
Powodzenia i milej zabawy!:)

Bob Dylan, cytaty i miecz Goliata

2011-03-22T17:15:00.003+01:00

Ksiądz Patryk Barron, założyciel Word on Fire i jeden z bardziej znanych mówców i teologów na YouTube, zastanawiał się ostatnio nad ciekawym zagadnieniem.

Mianowicie, w swoich wystąpieniach, kazaniach i publikacjach cytuje on często takie osoby jak Bob Dylan, Keith Richards czy Thomas Merton. Po pewnym kazaniu jego mama powiedziała: "Robercie, uważam, że Twoje kazanie było dobre, ale wolałabym abyś nie cytował tego okropnego Keitha Richards'a, który jest po prostu nic nie warty".

Ksiądz Barron zastanawia się dalej:

"Każdy, kto mnie lepiej zna wie, że jestem wielkim fanem Boba Dylana. Po raz pierwszy miałem kontakt z jego muzyka gdy byłem nastolatkiem i od tamtego czasu jego piosenki kształtują moją wyobraźnię i mają wpływ na sposób myślenia, co tyczy się nawet tematów religijnych (...). Niektórym ludziom nie podoba się, że cytują go [w swoich książkach] i zauważają, że na pewnym etapie swojego życia był on uzależniony od narkotyków a jego poglądy trudno nazwać "ortodoksyjnymi". Dlaczego więc ksiądz katolicki tak chętnie miałby go cytować?

Moje cytaty z Tomasza Mertona również również mają swoją opozycję. Niektórzy uważają, że jego życie osobiste, nawet już po nawróceniu, nakierowane było zbytnio na synkretyzm i buddyzm.

Cóż, uważam, że moja mama przesadziła z nazywaniem Keitha Richards'a 'nic nie wartym', ale przyznaję, że z pewnością wiele mu brakuje jeśli chodzi o jego przekonania jak i zachowanie. Co więcej, zgadzam się, że Bob Dylan był, przynajmniej w latach sześćdziesiątych, uzależniony od narkotyków a jego poglądy teologiczne daleko od katolickich. Zgodzę się też, że Tomasz Merton, jak wielu innych w latach sześćdziesiątych, zagubił się trochę a przez to mówił i robił rzeczy, których ja po prostu bym nie zalecał.

Jednakże, będę usilnie bronił swoich decyzji o cytowaniu powyższych osób w swoich materiałach. Dlaczego? Po pierwsze dlatego, że cytowanie jednej wypowiedzi danej osoby nie jest w żaden sposób równomierne z przyjmowaniem wszystkiego co ona robi lub mówi w całym jej życiu. Podziwiam Linkolna i entuzjastycznie go cytuję, ale uważam, że jego rozumienie Boga było, na wiele sposobów, bardzo nieodpowiednie; lubię niektóre z obrazów Picassa, szczególnie te wcześniejsze, ale uważam też, że niektóre dzieła są obraźliwe (...) Chodzi mi o to, że gdybym ograniczał się do cytowania tylko tych postaci, które były całkowicie poprawne w każdym aspekcie ich myślenia i działania to musiałbym cytować jedynie Jezusa i Jego Matkę.

Co więcej wierzę, że użycie przykładów z życia i twórczości osób niedoskonałych jest szczególnie ważne w dziełach Nowej Ewangelizacji. Keith Richards nie jest wprawdzie świętym, ale jest dobrze znany w kulturze świeckiej i przez to może funkcjonować jako to co przyciągnie osoby, które inaczej nigdy nie stanęłyby nawet w cieniu drzwi kościoła. Bob Dylan nie jest Tomaszem z Akwinu, ale jest naszą przepustką do świata, którego Tomasz z Akwinu nawet nie znał. Tomasz Merton mógł wprawdzie być zbyt otwarty na dialog z religiami Wschodu, ale ta właśnie otwartość robi z niego wspólny punkt w kontaktach z wieloma, którzy są poza Kościołem. W rzeczy samej, Tomasz z Akwinu sam cytował między innymi Arystotelesa (pogańskiego naukowca), Mojżesza Maimonidesa (żydowskiego rabina), Avicenna i i Averrosa (muzułmańskich filozofów) i Orygenesa (teologa, który został potępiony przez Kościół za niektóre ze swoich stwierdzeń).

Jezus mówił abyśmy głosili wszystkim narodom a Jan Paweł II przynagla nas do ewangelizacji zlaicyzowanego świata. Moim zdaniem nie możemy sobie pozwolić na bycie zbyt sztywni jeśli zależy nam na osiągnięciu celu tej misji."

Darek Malejonek w swoim świadectwie do wydarzenia z Pierwszej Księgi Samuela:

I odezwał się Dawid do Achimeleka: «A może masz pod ręką dzidę albo miecz? Nie wziąłem bowiem ani miecza, ani mojej broni, gdyż polecenie króla było pilne». 10 Kapłan odpowiedział: «Jest miecz Goliata, Filistyna, którego zabiłeś w Dolinie Terebintu; zawinięty w płaszcz, leży za efodem3. Jeśli masz zamiar go wziąć, bierz, bo nic poza tym nie ma z tych rzeczy». Dawid odrzekł: «Nie ma od niego lepszego, podaj mi go!»

Bóg poprowadził całą naszą historię Swoimi drogami: w kwietniu 1995 roku zostałem -jako dorosły chłop - ochrzczony. Wkrótce przyjąłem sakrament bierzmowania. Wzięliśmy też ślub kościelny. Jest w Starym Testamencie taki fragment, kiedy król Dawid szedł na wojnę z Filistynami i nie miał miecza. Gdy poprosił kapłana o oręż, ten odpowiedział: "Jest tylko miecz Goliata, którego zabiłeś". A wtedy Dawid wziął miecz i powiedział: "Jest to najlepszy miecz". Zobaczyłem, że muzyka jest takim mieczem Goliata, który Bóg złożył moje ręce. Dzięki muzyce możemy teraz ewangelizować młodych ludzi i wyrywać ich ze szponów ciemności, bo muzyka wywiera na nich wielki wpływ. Wierzę, że wielu młodych ludzi nawróci się dzięki muzyce. Ja oddałem cały swój zespół, całe moje życie temu celowi. Alleluja! Jezus żyje i jest Zbawicielem! (Darek Malejonek)

Źródła:
http://wordonfire.org/Written-Word/articles-commentaries/February-2011/A-Strategy-for-the-New-Evangelization.aspx (Tłumaczenie: Przemek WK)
http://www.you.opoka.net.pl/malejonek/nawrocenie.htm

Finanse - skąd i jak

2011-03-15T16:49:00.000+01:00

Każda grupa, która zajmuje się ewangelizacją staje przed problemem pozyskiwania funduszy.
Wspólnota Youth2000 z Londynu proponuje takie oto metody pozyskiwania pieniędzy.
Co o nich sądzicie? Czy przyjmą się także w Polsce? Czekam na Wasze opinie i komentarze.

Wielkie ciacho (It's Cake O'clock)
Sprzedaż domowych wypieków jest pewnym sposobem na zebranie funduszy. Można piec ciasta, ciasteczka, bułeczki i sprzedawać je w szkole, pracy lub po Eucharystii.

Puszki (Collection Tins)
Zapytaj swojego dyrektora w szkole/przełożonego w pracy czy zgodzi się abyś wystawił puszkę na drobne, które ludzie noszą w kieszeniach.

Oddaj tę super-wypasiasta-gorąca i pachnącą kawkę! ("Hold the mocha-chocha-frothy coffee!")
Zrezygnuj z drogiej kawy, którą pijesz po pracy lub w drodze do niej a pieniądze przeznacz na cele Waszej wspólnoty.

Czy to Ty masz X-Faktor?! (Have you got the X-Factor?!
A co powiecie na organizacje takiego programu dla Waszych nauczycieli/przyjaciół/kolegów z pracy? Możecie sprzedawać bilety i pobierać opłaty za napoje i przekąski. Możecie też wybrać sędziów na wzór tych z telewizji.

Na kłódkę (Zip it!)
Czy jesteś gadułą? Jak długo potrafisz milczeć? Znajdź kogoś kto zasponsoruje Twoje milczenie aby się dowiedzieć.

Rzuć to wreszcie! (Give it up)
Picie, palenie, gry na X-BOX / Wii lub inne - zrezygnuj z nich na okres Wielkiego Postu a zaoszczędzone pieniądze przeznacz na konto Taszej wspólnoty.

Teraz ja [nie] polewam (Mine's [not] a pint)
Jeśli lubisz swoje cotygodniowe wyjścia do baru na piwko to może z nich zrezygnuj i w ten sposób zaoszczędź pieniądze. Sprawdź ile razy jesteś w stanie to zrobi w Wielkim Poście.

Chodźcie, podano do stołu (Come dine with me)
Możesz zorganizować charytatywny obiad u siebie w domu. Zaproś rodzinę i znajomych i policz ich za obiad. Możesz zadbać o dobrą atmosferę a nawet przygotować jakieś gry i zabawy.

Dzień postu w rodzinie (Family Fast Day)
Przekonaj swoja rodzinę aby zrezygnowała z wyjścia do kina lub do Waszej ulubionej restauracji przekaż to co byście wydali. Możecie też pomodlić się wspólnie na różańcu lub odprawić Drogę Krzyżową w tym czasie.

A przede wszystkim módlcie się o 'te sprawy' w Waszej wspólnocie.

[Tłumaczenie tekstu od Youth2000 jest luźne i niedosłowne. Oryginalne tytuły zamieściłem w nawiasach.]

Paintball, taniec i... różaniec

2011-03-11T22:18:00.002+01:00

Na rekolekcjach Oazy w Kowarach (luty 2010) poprosiłem grupę chłopaków i dziewczyn aby przygotowały program założenia młodzieżowej grupy żywego różańca. Trochę je następnie zredagowałem. Oto co powstało:

Grupa męska:

1. CRUX TEAM ZAPRASZA NA PAINTBALL - ulotki z taką treścią rozdawane przez ekipę w moro i na kładach. Inne formy reklamy to plakaty, strona internetowa, imprezy towarzyszące i propagujące paintball.
2. W miejscu gry rozbić namiot spotkań, rozmowy i modlitwy. Namiot zamaskowany, odpowiednio udekorowany.

3. Każdy nowy członek drużyny otrzymuje swój pierwszy nieśmiertelnik ze swoim imieniem.
4. Od początku ksiądz 'kapelan" w ekipie graczy, który gra razem z nimi.
5. Po paru miesiącach wprowadzenie mszy polowej, grupek dzielenia oraz formacji na temat różańca.
6. Następnie drużyna otrzymuje drugi nieśmiertelnik z cytatem 2 Tm 2,3 oraz różaniec zrobiony z naboi do paintball'a

Grupa żeńska:

DARMOWE, PROFESJONALNE WARSZTATY TAŃCA
1. Odpowiednia reklama: plakaty, ulotki, strona www, itp.
2. Warsztaty prowadzone w sposób profesjonalny.
3. Przygotowanie swojego programu i wyjazdy na konkursy i/lub festiwale, też chrześcijańskie.
4. Modlitwa przed i po każdych zajęciach.
5. Świadectwo znanej tancerki lub tancerza lub świadectwo kogoś z prowadzących
6. Stopniowe wprowadzanie formacji kerygmatycznej przeplatanej lub bazującej na tematyce ludzkiego ciała.
7. Wprowadzenie modlitwy różańcowej (poprzez odpowiednią formację, konferencje) jako modlitwy medytacyjno-kontemplacyjnej na koniec każdego spotkania.

I co Wy na to? Zachęcam do komentowania. Pozdrawiam też tych, którzy przyczynili się do powstania tych scenariuszy:)

SIE7EM - interpretacja

2011-03-11T22:15:00.001+01:00

A = Pożądanie

B = Obżarstwo

C = Chciwość

D = Lenistwo

E = Gniew

F = Zawiść

G = Pycha

AB = jadalne majtki
AC = prostytucja
AD = szybki numerek
AE = przemoc domowa
AF = cudzołóstwo
AF = żona zdobyczą

BC = ostatni pączek

BD = sobota

BE = bulimia

BF = szybki metabolizm

BG = tłuścioch w stringach

CD = ściema jak szybko się wzbogacić
CE = napady rabunkowe
CF = reklama
CG = symbol statusu

DE = agresja pasywna

DF = dobrobyt

DG = nieróbstwo

EF = zjadliwość
EG = nudziarz
GF = srebrny medal

Super Super Hero

2011-03-07T17:28:00.001+01:00

Cel spotkania: Zastanowić się nad tym co Jezus zrobił dla ludzi i dla każdego z nas.
Dla grupy ok. 10-15 osobowej
Dla młodzieży (od ok. 16-17 lat w górę)
Czas trwania: około 60 minut

1. Rozpoczynamy spotkanie przywitaniem i przedstawieniem się.
2. KALAMBURY - dzielimy się na dwie drużyny (mogą być chłopcy i dziewczyny) i gramy w kalambury. Wcześniej należy przygotować pytania, drobne nagrody i koniecznie ujednolicić i podać zasady gry.Hasłami do kalamburów (2-3 hasła dla każdej drużyny) powinny być tytuły filmów, w których ktoś kogoś ratuje (Spiderman - swoją dziewczynę, Harry Potter - swojego wujka, itp). Niekoniecznie tylko filmy o superbohaterach, ale też o zwykłych ludziach, którzy ratują innych z opresji.

Ważne: można dostać dodatkowy punkt za podanie kto kogo ratował w tym filmie.
3. DZIELENIE -po grze rozdajemy nagrody i brawa i prowadzimy 10 minutowe dzielenie w grupkach. W każdej grupce powinien być animator. Pytania do podzielenia się:
Czy ktoś mnie kiedyś uratował(moje życie, w szkole, na mieście, w problemach, itp)?
Jak się czułem gdy moje życie zostało uratowane?
Czy byłem wdzięczny?
W jaki sposób okazałem swoją wdzięczność?
4. Po dzieleniu się, wspólnie tworzymy PLAKAT "Superbohater", czyli na gotowym rysunku (może być podobny do tego na górze:) wypisujemy hasła (odważny, niezawodny, niezwyciężony, itp).
5. FILM - wyświetlamy poniższy filmik (znalazłem go parę lat temu w internecie):

6. DYSKUSJA - prowadzimy dyskusję tak aby uczestnicy odpowiedzieli na pytania:
Co się wydarzyło?
Jak czuła się ta kobieta? Co myślała (o sytuacji, o nieznajomym)?
Czy kobieta uratowałaby się gdyby w końcu nie posłuchała nieznajomego?
Co mogła czuć po tym gdy została uratowana?
Mówimy, że Jezus w ten sposób ratuje każdego od śmierci spowodowanej grzechem (Rz 3, 23). Zrobił to umierając za nas na Krzyżu.
Jak my możemy się czuć dowiadując się o tym co dla nas zrobił?
Czy pozwalamy Mu nas ratować?
Jak możemy Mu okazać naszą wdzięczność (relacja z Nim, wspólnota, codzienna modlitwa, Pismo Święte, itp)?
7. ŚWIADECTWO - Jedna osoba mówi świadectwo o tym jak Jezus ją uratował (świadectwo osobiste i konkretne).
8. MODLITWA - Wywieszamy na środku ogromny plakat (może być na prześcieradle) ze słowami J 3,16-17. Wspólnie odczytujemy treść a potem jedna osoba z ekipy odmawia modlitwę kerygmatyczną podsumowującą spotkanie.

Uwaga: W osobnym poście zamieszczam wariacje zależne od okoliczności w jakich przeprowadzamy ten scenariusz.

Prezentacje o ewangelizacji ulicznej

2011-02-27T13:37:00.003+01:00

Prezentacje na temat Ewangelizacji ulicznej i tzw. małych form ewangelizacji:

Ewangelizacja uliczna (.pdf)

Ewangelizacja "mała" (.pdf)

Ewangelizacja uliczna (.pdf)

Ewangelizacja "mała" (.pdf)

Większość zdjęć pochodzi z archiwów członków Klaretyńskiej Wspólnoty Ewangelizacyjnej "Poślij mnie"

Sprawozdanie z NSE vol. 2

2011-02-20T12:23:00.007+01:00

Poniżej umieszczam fragmenty (usunąłem nazwiska i dane zbyt delikatne do opublikowania) sprawozdania z Nieformalnego Spotkania Ewangelizatorów, które odbyło się 12 lutego we Wrocławiu. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tej inicjatywie i/lub się w nią włączyć to napisz do mnie.

Nieformalne Spotkanie Ewangelizatorów
vol. 2

Podsumowanie z dnia 12 lutego 2011

Dnia 12 lutego odbyło się kolejne Spotkanie Ewangelizatorów.

Nasze spotkania nabierają już pewnych konkretów a jednocześnie, zgodnie z założeniem, zachowują swój nieformalny charakter. Poniżej przedstawiam najważniejsze sprawy, które poruszyliśmy.

1. Zdecydowaliśmy, że najlepszym sposobem aby grupy uczestniczące w Nieformalnych Spotkaniach Ewangelizatorów łączyły swoje siły, będzie włączenie się w Koncerty na Tekach i rozbudowanie tego, co proponuje DA Redemptor o dodatkowe formy ewangelizacji. Dlatego też osoby odpowiedzialne za organizację koncertów przygotują na początek marca list opisujący całą akcje oraz ewentualne rejony, w których można by działać. List ten następnie zostanie rozesłany do wspólnot, grup i duszpasterstw wrocławskich tak, aby każdy chętny do rozbudowania tego dzieła ewangelizacyjnego znalazł coś dla siebie. Następnie zorganizujemy spotkanie tych grup, które pozytywnie odpowiedza na e-mail i wraz z organizatorami Koncertów na Tekach ustalimy wspólny plan działania.

2.Pragniemy zorganizować wspólne spotkanie modlitwene z modlitwą o ewangelizację Wrocławia. Odbyłoby się ono, najprawdopodobniej, w jeden z sobotnich wieczorów majowych.

3.Zauważyliśmy również, że często gdy jest jakaś inicjatywa ewangelizacyjna, brakuje ludzi, którzy gotowi byliby służyć swoimi talentami. Szczególnie chodzi tu o web designerów, grafików komputerowych, osób zajmujących się promocją i marketingiem oraz takich, które mają tzw. Dojścia w świecie mediów i reklamy. Jednym słowem, nawet jeśli któraś z wrocławskich wspólnot organizuje jakieś ciekawe przedsięwzięcie to na ogół zawodzi wypromowanie go w szerszym gronie potencjalnych odbiorców.
Dlatego proponuję aby stworzyć coś na kształt bazy danych osób, które znają się na powyższych dziedzinach i gotowe byłyby poświęcić raz na jakiś czas trochę swojego czasu aby wspomóc akcje ewangelizacyjne swoim profesjonalizmem. Z taka osobą przedstawiciele wspólnot mogłyby sie kontaktować i już indywidualnie negocjować możliwość i warunki współpracy.
Jeśli jesteś osobą obdarzoną powyższymi lub podobnymi talentami lub możliwościami to zapraszam Cię, abyś przesłał mi swoje dane (imię, nazwisko, e-mail i tel. Kontaktowy oraz dziedzinę, w której mógłbyś pomóc). Oczywiście Twoje dane nie będą umieszczone na żądnej ogólnodostępnej stronie internetowej czy w jakikolwiek inny sposób ogólnodostępne. Będę je gromadził i przechowywał ja a następnie przekazywał, w formie zestawienia (w tabeli) przedstawicielom konkretnych wspólnot, grup i duszpasterstw z Wrocławia i okolic. W związku z tym proszę, abyś przesyłając swoje dane zgodził się na taką formę ich przechowywania i rozpowszechniania.

4.Obserwując to, co odbywa się podczas Nieformalnych Spotkań Ewangelizatorów proponuję aby odbywały się one mniej więcej raz na kwartał. Na tych spotkaniach będziemy omawiać bierzącą sytuację ewangelizacyjną we Wrocławiu oraz pracować nad tym aby wspólnie, w miarę możliwości, „ubogacać” ewangelizacje przygotowywane przez którąś ze wspólnot (podobnie jak to jest opisane w punkcie 1).
Przed każdym Spotkaniem będę rozsyłał zaproszenia a po każdym podsumowania do tych wszystkich wrocławskich wspólnot, grup i duszpasterstw, do których mam kontakt. Oczywiście obecność i udział w Spotkaniach jest dobrowolny, ale chcę byśmy wszyscy wiedzieli co się na nich dzieje. Jeśli z jakiś powodów nie życzycie sobie jednak otrzymywać tych informacji to dajcie znać.

5.Módlmy się o ewangelizację Wrocławia i prośmy Boga za siebie nawzajem. Na spotkaniu padła też propozycja aby prosić o modlitwę za nas i za ewangelizację różne zakony klauzurowe.

Pozdrawiam w Panu,
Przemek WK
Ruch Klaretynów Świeckich

Droga nawrócenia

2011-02-13T21:33:00.000+01:00

Giorgio przez wiele lat mieszkał na ulicy i był narkomanem. Zachorował na AIDS. Trafił do wspólnoty, która zajmuje się osobami z ulicy i pomaga im wyjść z nałogów. W szpitalu odpowiada na pytanie czy wierzy w Boga:

"Przez wiele lat żyłem w piekle nie zadając sobie pytania czy Bóg istnieje ani mnie to zbytnio nie interesowało. Był on dla mnie wymysłem księży. Potem poznałem ją (Chiarę Amirante), która przedstawiła mnie z kolei swoim przyjaciołom, tak samo szalonym jak ona.

Byli niesamowici: otwarci, uśmiechnięci... wieczorami chodzili na stację Termini (Rzym) aby spotykać się z osobami uzależnionymi... Następnie Chiara zaproponowała mi abym pomógł im w realizacji projektu otwarcia domu pomocy i gościny dla ludzi ulicy i zaprosiła mnie na jedno z ich spotkań. Śpiewali, czytali Ewangelię,modlili się wspólnie... a ja, po chwili paniki, w której myślałem, że ja też zwariowałem jak i oni, zdecydowałem się pozbyć się blokady wewnętrznej i pomodlić się razem z nimi. Poczułem, że moje serce wypełnia pokój, którego nigdy wcześniej nie znałem. Poczułem Bożą obecność i zrozumiałem, że Bóg istnieje."

...Giorgio umarł kilka tygodni po tej rozmowie...

Pełna historia Giorgio pochodzi z książki Stazione Termini napisanej przez założycielkę wspólnoty Nuovi Orizzonti, Chiarę Amirante i wydanej przez Citta' nuova w 2006 roku.

Ewangelizacja Twarzą-w-Twarz

2011-02-11T09:44:00.002+01:00

Ewangelia: Mk 5, 21-39 i Mk 7, 31-37

Jezusowi nie wystarczyło uzdrowienie kobiety cierpiącej na krwotok. Mimo, że był w drodze do umierającej dziewczynki to zatrzymał się i zaczął intensywnie rozglądać. Bardzo wyraźnie dał też znak uczniom, którzy go przynaglali, że bardzo zależy mu na odnalezieniu osoby, która Go dotknęła. Następnie, nie bacząc na napiętą atmosferę zdobył się na osobista rozmowę z nią.

Gdy tłum dowiedział się, ze dziewczynka umarła, zaczął się rozchodzić. Pewnie w gniewie lub rozczarowaniu względem Jezusa. Zostało ich niewielu a i tym Jezus powiedział, ze weźmie ze sobą tylko trzech swoich uczniów. Znów zadbał o to aby było to spotkanie twarzą w twarz, takie bezstresowe i intymne.

W dzisiejszej Ewangelii Jego uczniowie chcą aby położył rękę na głuchoniemym a on odzyska wzrok. Niby słuszne intencje uczniów, ale przyjrzyjmy się dokładniej sytuacji. Jest tłum, Jezus z uczniami próbują iść swoja trasa, jakiś niepełnosprawny (pewnie nie jeden) krzyczy i prosi. Położenie dłoni na jego głowie zapewne nie wymagałoby od Jezusa (czyt. od nich) nawet zatrzymywania się. Bardzo praktyczny sposób uzdrawiania, taki taśmowy. A Jezus? Jakby na złość praktycznemu podejściu swoich uczniów zatrzymał się, wziął tego człowieka na bok i spędził z nim ładnych kilka minut.

Także my jako ewangelizatorzy nie wpadajmy w pułapkę tempa ani ilości. Niezależnie od tego czy organizujemy duże spotkanie ewangelizacyjne, czy jakieś mniejsze akcje nie zapomnijmy zatrzymać się przy konkretnych osobach i porozmawiać, pomodlić się z nimi twarzą w twarz.

Nie zaniedbujmy doprowadzenia tych osób do indywidualnego spotkania z Jezusem. Przechadzajmy się w tłumie, rozmawiajmy z nimi, módlmy się wspólnie i doprowadzajmy do spotkania z Jezusem w Najświętszym Sakramencie i w sakramencie pojednania. Uważajmy tym bardziej, gdy ustawiamy wielka scenę czy wyciągamy ręce nad ludźmi prosząc o ich uzdrowienie. Pamiętajmy, ze to ludzie liczyli na szybkie i efektywne 'zalatwienie' uzdrowienia. Nie zapominajmy, ze Jezus pragnie i nalega na to abyśmy pozwolili Mu zatrzymać się przy każdej z tych osób i zamienić z nimi choć parę słów.

Jemu na pewno nie spieszy się tak jak nam:)

Poradnik ewangelizacyjny

2011-02-07T19:26:00.005+01:00

Z wielka przyjemnością informuję, że udało mi się przygotować dla Was:

Zróbmy coś! Poradnik ewangelizacyjny

Zróbmy coś! Poradnik ewangelizacyjny zawiera materiały ewangelizacyjne zebrane na blogu Zróbmy coś! Ewangelizacja z Mocą w latach 2008 - 2010. Jest to zbiór pomysłów na ewangelizację uliczną, scenariuszy ewangelizacyjnych i opowiadań liczący około 40 stron w formacie A4. Kliknij tutaj aby zobaczyć spis jego zawartości (.pdf).

Dlaczego w wersji drukowanej?
Po pierwsze dlatego, że jest to taki prezent ode mnie dla Was. Poza tym wierzę, że zarchiwizowanie bloga i usunięcie z niego dawnych wpisów (które to właśnie znalazły się w Poradniku) odświeży go a mnie zmobilizuje do nowych, jeszcze ciekawszych wpisów.

Dlaczego nie jest to oficjalnie wydana książka?
Z wielu powodów. Przede wszystkim nie jest to materiał na typową książkę. Nie są to spisane ani moje przemyślenia, ani biografia, ani nawet jakaś ciekawa przygoda. Są to materiały ewangelizacyjne, które powinny docierać do wielu wspólnot ewangelizacyjnych, do księży i liderów grup młodzieżowych.

Poradnik przesyłam za darmo, ale jeśli jednak ktoś będzie chciał złożyć dowolną ofiarę to będzie ona przeznaczona na pokrycie kosztów produkcji, przesyłki oraz na cele ewangelizacyjne.

Zróbmy coś! Poradnik ewangelizacyjny udostępniam na zasadzie licencji Pewne Prawa Zastrzeżone. Oznacza to, że macie prawo wykorzystywać materiały w nim zawarte w sposób prawie nieograniczony. Więcej informacji na temat licencji znajdziesz tutaj.

Można go zamówić bezpośrednio u mnie (wysyłając wiadomość e-mail).

NSE vol.2

2011-02-01T18:39:00.004+01:00

Poniżej fragment listu do osób, które uczestniczyły w Nieformalnym Spotkaniu Ewangelizatorów oraz do wszystkich tych, którzy chcą włączyć się w ewangelizację Wrocławia:

(nie)FORMALNE SPOTKANIE EWANGELIZATORÓW vol.2

Witajcie w Nowym Roku,

(...)

Wierzę, że przez ten czas modliliśmy się o światło Ducha Świętego i słuchaliśmy jego głosu otwarci na to co przygotował dla nas.

Najbliższe spotkanie odbędzie się

12 lutego (sobota) o godzinie 17.00

w salkach przy ul. Wittiga u ojców Redemptorystów.

O ile celem pierwszego spotkania było zapoznanie się i wstępne rozeznanie naszego zaangażowania w ewangelizacji dla Wrocławia, o tyle teraz podejmiemy już konkretne tematy. Aby spotkanie przebiegło sprawnie, poniżej podaję trzy punkty do rozważenia.

1. Termin ewangelizacji: może to być w roku 2011 lub nawet 2012 (okolice Euro 2012);

2. Forma ewangelizacji: (...) Dobrze aby osoby, które wezmą udział w spotkaniu wiedziały już co ich wspólnoty mogą konkretnie wnieść w ewangelizację. Zapraszamy szczególnie liderów wspólnot i/lub osoby odpowiedzialne za ewangelizację.

3. Przygotowanie duchowe: W jaki sposób przygotujemy się duchowo do ewangelizacji Wrocławia na poziomie osobistym, wspólnotowym i między-wspólnotowym.

Proszę o potwierdzenie swojej obecności. Wszelkie pytania organizacyjne proszę też kierować do mnie. Oczywiście jak najbardziej można zapraszać przedstawicieli innych wspólnot wrocławskich.

Pozdrawiam w Panu,

Przemek

Ruch Klaretynów Świeckich

www.przemekwk.blogspot.com

Kawa i ciastko

2011-01-30T12:33:00.005+01:00

flickr / OiMax

Zwyczaj spotykania się parafian po Mszy świętej na przysłowiowym "ciastku" jest bardzo dobrym i sprawdzonym sposobem na budowanie jedności w parafii.
W Anglii, gdzie zwyczaj ten jest praktykowany, owocuje to nawiązywaniem kontaktów między parafianami, lepszym zrozumieniem swojego proboszcza i wsparciem dla niego, nowymi pomysłami oraz większym zaangażowaniem świeckich w życie parafialne.
Takie spotkania mogą odbywać się, w miarę możliwości parafii w każdą niedziele po sumie lub tylko w pierwsze niedziele miesiąca.

1. Przygotowujemy dużą salkę parafialną. Ustawiamy stoły, sprzątamy, dekorujemy ją świeżymi kwiatami, itp.

2. Panie w domach pieką ciasta (takie ciasta 'domowej roboty' smakują najbardziej), młodzież sprząta i dekoruje, mężczyźni ustawiają stoły, jeszcze inni posługują przy rozdawaniu ciast i kawy, ktoś zajmuje się organizacją i koordynacja. Jednym słowem, każda grupa parafialna oraz osoby niezrzeszone mogą mieć w tym swój udział.

3. Przygotowujemy 'ladę' a na niej rozkładamy pokrojone wcześniej ciasta, ustawiamy termosy z kawą i wodą na herbatę. Na stolikach rozkładamy serwetki, itp.

4. Poczęstunek może być za darmo lub za drobna opłatę aby zwróciły się koszta.

5. Takie spotkania mogą być okazją do zapraszania gości, rozmów z księżmi, występu parafialnego zespołu, itp.

6. Proszę się uzbroić w cierpliwość na początku. Parafianie muszą się przyzwyczaić do takich spotkań. No, ale kawa i domowe wypieki zrobią w końcu swoje i frekwencja dopisze:)

"Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem

(...) bo tam udziela pan błogosławieństwa, życia na wieki." (Ps 133)

Chillout Club

2011-01-30T11:38:00.001+01:00

Jak założyć grupę młodzieżową w Waszej parafii lub urozmaicić spotkania już istniejącej?
Oto projekt, który przeprowadziłem w Luton (Anglia).

Chillout Club

Flickr / jeff_golden

1. Jeśli chcemy rozpocząć spotkania nowej grupy przy parafii lub poszerzyć grono uczestników już istniejącej warto zacząć od zorganizowania większego spotkania z zaproszonym gościem. Niekoniecznie musi to być ktoś znany, ale wystarczy osoba, która opowie o swoim doświadczeniu ewangelizacyjnym lub misyjnym, złoży świadectwo i opowie o Miłości Boga.

Takie spotkanie warto rozreklamować na wszelkie możliwe sposoby (plakaty, internet, ogłoszenia) aby przyszło na nie jak najwięcej osób. Jeśli mamy taką możliwość to można spotkanie rozbudować o występ zespołu, poczęstunek, itp.

2. Po takim spotkaniu przechodzimy do momentu, w którym skupiamy się na grupie docelowej (młodzież, studenci, dorośli lub inna). Prosimy księdza proboszcza o udostępnienie nam salki na cotygodniowe spotkania i danie 'wolnej ręki' co do jej wyglądu i przebiegu spotkań. Z salki, następnie wynosimy niepotrzebne sprzęty i dekorujemy ja w stylu klubu Chillout. Wnosimy koce i duże poduszki aby móc na nich usiąść, wnosimy świeczki i odpowiednią dekorację, ikony.

3. Ogłaszamy (na wszystkie możliwe sposoby i, co ważne, wśród grupy docelowej, że przy parafii powstało miejsce, w którym można zrelaksować się po ciężkim dniu i tygodniu, napić się (najlepiej za darmo) kawy, herbaty lub gorącej czekolady, posłuchać odprężającej muzyki i porozmawiać. Na tym etapie nie wprowadzamy żadnej formacji a spotkania trwają ok. 2 godz. każdy wchodzi i wychodzi kiedy chce, robi co chce, rozmawia o czym chce tak, jak w klubie.

4. Po około miesiącu można wprowadzić krótkie filmiki lub nagrania formacyjne. Mogą to być ciekawe reportaże (np. nagrane przez naszą grupę), kazania lub komentarze do ewangelii. Na całe dwie godziny nie powinny trwać one dłużej niż 10-15 min.

5. Po kolejnym miesiącu można dodać do spotkania kolejne 10-15 min na podzielenie się w małych grupach tym, co się usłyszało przed chwilą w materiale z punktu nr 4.

6. Ważne aby całe spotkanie przebiegało w duchu relaksu, odprężenia i bezstresowo:)

Ewangelizacja z ławki

2011-01-30T11:22:00.002+01:00

Nowa konferencja dla księży (i dla ich parafian)

Główne zagadnienia:

1. Nowe sposoby wykorzystania potencjału osób świeckich w parafii.

2. Aktywacja "statystycznego parafianina" dla rozwoju parafii.

3. Poprawa efektywności w relacjach proboszcz-parafianin.

flickr / Marc from borft

W konferencji bazuję na osobistych obserwacjach zagadnienia i doświadczeniu w Polsce, Anglii i we Włoszech oraz na publikacjach diecezjalnych ze Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii na temat roli świeckich w procesie rozwoju kościołów lokalnych.

Dodatkowo materiały informacyjne i przykładowe rozwiązania.

Po więcej informacji przejdź do strony KONTAKT

Kuter rybacki czy Akwarium?

2011-01-27T07:59:00.002+01:00

Kuter rybacki czy Akwarium?

Jezus powołał nas abyśmy byli rybakami ludzi.

A może wystarczy kupić sobie akwarium, wrzucić tam parę rybek a potem już tylko dorzucać systematycznie odrobinę pokarmu i zmieniać wodę dwa razy w roku?
Czy wiesz ile osób nowo nawróconych przyszło w ciągu ostatniego roku do Twojego kościoła, twojej parafii czy wspólnoty?

Jesli i Ty uważasz, że czas już
WYPŁYNĄĆ NA GŁĘBIĘ I ZARZUCIĆ SIECI
to mam dla Ciebie i Twojej wspólnoty propozycję:

Twórcza konferencja (lub rekolekcje)
na temat ewangelizacji długoterminowej

dla parafii lub grupy ewangelizacyjnej
połączona z dyskusją i zakończona stworzeniem konkretnego planu.

2011-01-26T07:40:00.000+01:00

Pantomima Młodzieży Klaretyńskiej z Łodzi.

Opowiadanie: Prezent

2010-08-23T10:12:00.001+02:00

„Proście, a będzie wam dane;

szukajcie, a znajdziecie;

kołaczcie, a otworzą wam.”

Łk 11, 9-10

Prezent

Zbliżały się właśnie urodziny pewnego chłopca. Wiedział on doskonale, że mama zdążyła już dobrze ukryć prezent. Miał go otrzymać następnego dnia rano. Nie mógł się doczekać. Niecierpliwość wzięła nad nim górę, więc postanowił wykorzystać najbliższą okazję gdy rodziców nie będzie w domu, aby przeszukać mieszkanie. Wiedział dobrze co chce dostać – nowy rower – i chciał się przekonać, czy mama nareszcie go kupiła.
Zaglądał do każdej szafy, pod łóżko a nawet zszedł do piwnicy. Coraz bardziej się niecierpliwił i był gotowy zrobić wszystko aby tylko znaleźć ten prezent.
Sięgając na najwyższą półkę zbił ulubiony wazon mamy, a wychodząc z piwnicy potknął się i nabił sobie ogromnego guza. Prezentu jednak nigdzie nie było. Nie myślał ani o swoim guzie, ani o przykrości jaką wyrządził mamie niszcząc jej wazon. Najważniejsze i najgorsze było to, że nic nie znalazł. Zawiedziony zasnął.
Gdy się obudził, pierwszą rzeczą jaką zobaczył był nowiuteńki czerwony rower przepasany złotą kokardką. Ale - co dziwne - nie ucieszył się na jego widok aż tak bardzo jak to sobie wyobrażał. Wczorajsze poszukiwania zniszczyły cały nastrój obecnej chwili.
Każdy z nas ma swój ulubiony prezent, na który czeka całe życie. Może to być wspaniały dom, wierny przyjaciel, czy prawdziwa miłość trwająca wiecznie.
Dobry Bóg wie, czego każdy pragnie i jest gotowy nas tymi wspaniałościami obdarować. Czeka tylko na najbardziej odpowiednią chwilę, aby nasza radość była jeszcze większa.
Jesteśmy jednak bardzo niecierpliwi. Szukamy na własną rękę tego, co Bóg chce nam dać. Wielokrotnie przy tym błądzimy narażając się na niebezpieczeństwo „nabicia guza” sobie i swojej duszy. Zdarza się też, że przez swoją niecierpliwość i szukanie szczęścia za wszelką cenę ranimy samego Dobrego Boga. A gdy wreszcie nadejdzie odpowiednia godzina okaże się, że tak naprawdę nie cieszymy się już z prezentu, bo tak uporczywie chcieliśmy go znaleźć, że otrzymanie go z rąk Boga nie daje nam już takiej satysfakcji i radości o jakiej marzyliśmy.
A wystarczy tylko z nadzieją i pewnością oczekiwać tego o co się prosi wierząc, że moment, który Bóg wybrał jest dla nas najlepszy.

Ewangelizacja meduz...:)

2009-08-16T17:16:00.003+02:00

Pewien mężczyzna wyszedł na brzeg oceanu i zobaczył, że przypływ wyrzucił na brzeg tysiące meduz, które teraz schną w promieniach słońca i giną. W oddali dostrzegł starego człowieka, który szedł plażą, schylał się, odnosił meduzy i wrzucał je do wody. Podszedł do niego i zapytał: "Po co marnujesz czas? Jest ich tak wiele, że nawet jeśli uratujesz kilka, twój wysiłek nie ma żadnego znaczenia". Stary człowiek wziął trzy meduzy i wrzucił je z powrotem do morza. "No cóż - powiedział - te trzy dzisiaj nie umrą. Dla nich to ma znaczenie".
Jeśli można pozostać przy analogii z meduzami, jesteśmy dzisiaj w znacznie lepszej sytuacji niż ten starzec na plaży. W zasięgu wzroku widać już inne osoby, które zajmują się podobnymi działaniami. Co więcej, rodzi się wiele coraz lepszych pomysłów, jak usprawnić i przyspieszyć proces ratowniczy: jedni szykują sieci, inni budują kanały dostarczające wodę w suche miejsca, a jeszcze inni pracują nad planem zapobiegającym klęsce wyrzucania meduz na brzeg.

Powyżej przedstawiłem fragment książki "Trudna nadzieja" Anny Dodziuk.
Fragment ten, moim zdaniem, może być pretekstem do ciekawej dyskusji na temat ewangelizacji. Przyłącz się w komentarzach i odpowiedz na pytania:

Jaki widzisz sens ewangelizacji, której się podejmujesz (osobiście, a nie sloganowo)
Czy i w jaki sposób wyobrażasz sobie współpracę między grupami ewangelizacyjnymi?
Jeśli masz doświadczenie w ewangelizacji lub we współracy z różnymi grupami to się podziel.
W której z wymienionych na końcu grupie oosób widzisz siebie (rzucanie, dostarczanie wody, szykowanie sieci, planowanie, inne)?
Czego brakuje w ewangelizacji twojego środowiska (parafia, szkoła, praca, dzielnica,inne)?